X
تبلیغات
بازی تراوین

مرغ شباهنگ

برنامه های خصوصی


دریافت برنامه



برنامه های خصوصی هنرمندان


اواز:محمود محمودی خوانساری/کورس سرهنگ زاده


همنوازان اواز:حبیب الله بدیعی/فرهنگ شریف/جهانگیر ملک



  


اواز: محمودی خوانساری

 

انرا که غمی چو ن غم من نیست چه داند


که از هجر تو هم دیده چه شب می گذراند


وقتست اگر از پای در ایم که همه عمر


باری نکشیدم که به هجران تو ماند


سوز دل یعقوب ستمدیده زمن پرس


احوال دل سوختگان سوخته داند




 

نسیمی کزبن ان کاکل اید


مرا خوشتر زبوی سنبل اید


چو شب گیرم خیالش را در اغوش


سحر از بسترم بوی گل اید



 

اواز: سرهنگ زاده

 

زهی عشق زهی عشق که ماراست خدایا خدایا خدایا


چه نقض است وچه خوب است وچه زیباست خدایا خدایا خدایا


فتادیم فتادیم بدان سان که نخیزیم 


ندانیم ندانیم که چه غوغاست خدایا خدایا خدایا


چه بنداست چه زنجیر  همه بسته چه راهیست


نه بند است ونه زنجیر که برپاست خدایا خدایا


بیاید ببینید که شمس الحق تبریز


زهی عشق زهی عشق که ماراست خدایا خدایا


چه خوبست جه نغز است چه زیباست خدایا خدایا

 


خصوصی


برنامه رادیویی


در وصف مولا علی


با صدای /جمال وفایی/اکبر گلپایگانی/محمود محمودی خوانساری


 



با سپاس از باران نازنین مدیز تارنمای مرغ سحرکه این برنامه


وعکسی نایاب از محمودی عزیز را پیشکش دوستان نمودند



 

ادامه مطلب

برنامه رادیویی

همنشین درد


اواز: محمود محمودی خوانساری


همنواز اواز: فرهنگ شریف/ اسدالله ملک

 

ادامه مطلب

مصاحبه

این مصاحبه حدود سال های 1352 در برنامه هنر و خانواده یا هنر برای مردم، به تهیه کنندگی علی تابش تهیه شده است. در این برنامه که هر هفته تهیه می شد، تابش یکی از موسیقی دانان شاخص را به برنامه دعوت و با وی به گفت وگویی قریب نیم ساعت دست می زد. آقایان ناصر مسعودی، نریمان، خالدی، فرهنگ شریف و از جمله محمودی خوانساری از آن دست موسیقی دانانی بودند که در این برنامه شرکت کردند. یکبار در حین گفت وگو ناصر مسعودی به تابش گفت: آقا این سوالات چیه از ما می کنی! این ماهستیم که باید با تو مصاحبه کنیم؛ خودت دارای مقام بالایی در فرهنگ ما هستی. تابش در تلویزیون و رادیو مردی همه فن حریف بود. در سال 1340 به همراه پرویز خطیبی تصمیم گرفت، یک برنامه نیم ساعته کمدی ـ انتقادی به نام «تک مضراب» در تلویزیون ایران اجرا کند. از سال های 1354 به بعد از تابش خبری نبود. سال ها پس از پیروزی انقلاب اسلامی که شما و رادیو به مدیریت منوچهر نوذری به شکل دیگری ادامه پیدا کرد، وی همکاری هایی داشت. علی تابش در 14 آبان 1376 وفات یافت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.

 

متن گفتگو:

 برخی از آوازها که برای هزارمین بار توسط یک شنونده موسیقی اصیل هم گوش داده می شوند، گویا باز هم کم شنیده شده است. محمودی جان، خیلی از شما متشکرم که توانستی این همه در موسیقی ما تاثیرگذار باشی.
    علی جان واقعا از این همه محبت، من را شرمنده می کنی. مجالی نمی دهی که من از شرمندگی ات در بیاییم.
    
    
    برای شروع بحث اجازه بده بپرسم نسبت به همکارانت چه حسی داری؟ کارشان را چگونه می بینی و چه خواننده ای را از همه بیشتر دوست داری!
    من سال 1335 یکی از برخوردهای قشنگم برخورد با داریوش رفیعی بود. من عاشق این مرد بوده و هستم. الان هم نوارهایی از این خواننده دارم که در خلوتم اگر خواسته باشم گوش کنم و حالی داشته باشم آن نوارهاست. ولی البته من آواز آقای ادیب خوانساری و بنان را خیلی دوست دارم. اینکه استاد نمی گویم به این دلیلی است که کلمه استاد در جامعه ما خیلی پیش پا افتاده است به همین خاطر، به گفتن هنرمندان بزرگ و آقا کفایت می کنم. بجاست که از آقای قوامی هم یادی بکنم. کارهای قدیمی آقای گلپایگانی را هم گوش می کنم. این هم اضافه کنم که شجریان خواننده زحمت کشیده ای است. شجریان خیلی زحمت کشیده است. چون طلبه است. مثل خود من که طلبه هستم و طلبه خواهم ماند و هیچ وقت هم ادعایی نداشتم. و هر چقدر پیش رفتم، دیدم هنر و آواز عجب دریایی بیکران است و هنوز هم می بینم که چقدر فاصله دارم. به قول مرحوم تهرانی می بینم که چقدر لنگی دارم.
    
    
    همانطور که گفتی هرکسی در رشته خودش طلبه باشد و برود دنبالش و ببیند که اینجا آخر خط نیست، اما اگر کسی اینجور فکر نکند... 
    -دیگر اینجا مرگ است. به مرگ هنری رسیده است. 
    
    
    آیا برای کار هنریت سفری به خارج از کشور هم داشته ای؟
    بله خوشبختانه. شاید 3 – 4 سال پیش (یعنی سال های 1348) با یک اکیپ هنری که شاید این سفر کمتر اتفاق بیفتد، به انگلستان رفتیم. در این سفر هنرمندان گرامی علی تجویدی، حبیب الله بدیعی و چند خواننده بودند. چقدر سفر موفقیت آمیزی بود. البته به لندن و بروکسل رفتیم. خاطره این سفر را هیچ وقت فراموش نمی کنم. 

    محمودی عزیز در این سال های متمادی در کار هنریت، قطعا مردم هنردوست ما، هنر ویژه تو را ارج نهاده اند. آیا روابطت با مردم را حفظ کرده ای. 
    انسان هایی که با هنر سروکار دارند، خیلی بیشتر با مردم ارتباط برقرار می کنند. ولی یک خاطره ای دارم که می تواند پاسخ شما هم باشد. حدود سال 1340 بود که به همراه یکی از دوستان و خانوده به شمال رفتیم. فکر می کنم به نوشهر رفتیم. به جای اینکه به هتل برویم، گشتیم و دو اتاق از یک پیرمرد و یک پیرزن گرفتیم. پیرمرد خیلی چهره روحانی داشت. من فکر کردم اگر این پیرمرد بفهمد که من از خوانندگان گل ها هستم و آواز می خوانم، شاید خوشش نیاد. بهتر است که ما سروصدایش را در نیاوریم. نگو از دوستمان پرسید که این آقا کی هست که گفت ایشان آقای محمودی خوانساری هستند؛ خواننده گل ها، گل های جاویدان است (من از این موضوع خبر نداشتم). چند روز که ما آنجا بودیم، خیلی به ما خدمت کرد و همین که می خواستیم برویم، پیرمرد آمد و یک دسته گل برایمان آورد و به من گفت (محمودی با لهجه گیلکی تقلید صدای پیرمرد را در می آورد) آقای خوانساری ما گل ها را به تو دادیم، تو جاویدان را به ما ندادی. من هم بهش گفتم الان جاویدان را به تو می دهم. صورتم را به سمت دریا کردم و به قول خودش نیم ساعت جاویدان خواندم؛ بدون ساز و به طور بداهه به قدری صدا شفاف و خوب شده بود که هیچ وقت یادم نمی رود. می دانید که شمال چون مرطوب است، تاثیر زیادی در صدا می گذارد. صدا مثل ناقوس شده بود. این پیرمرد اشک از چشماش سرازیر شد که من هم گریه ام گرفت. اصلاتعجب کردم که چنین آدمی گل ها را می شناسد و بگوید گل های جاویدان!
    
    
    محمودی جان این پیرمرد، نماینده 35 میلیون ایرانی است که با توجه به عشقشان به موسیقی ایرانی، صدای تو را دوست دارند و شکرگزار این صدا هستند. برای آخرین سوال به ما بگو که کدام آوازت را بیشتر از همه دوست داری!
    والله شما خودتان بهتر می دانید که من همه کارهایم را دوست دارم اما از همه بیشتر همان سه گاه معروف که در برگ سبز شماره 165 است. به خصوص قسمت مخالف سه گاه را خیلی دوست دارم. آنجا که می گوید: گر تو از پرده برون آیی، رخ بنمایی / پرده در کار همه پرده نشینان بدری. این آواز را آقای بدیعی با من همراهی کردند. به عقیده من بدیعی یکی از بهترین جواب آوازهای خود را داده است. خود بدیعی هم این نوار را خیلی دوست دارد.
    
    
    خب محمودی جان اگر حاضری برویم در حوزه خانواده، برویم ببینیم محمودی عزیز ما ازدواج کرده است !
    من فکر می کنم یک هنرمند به ویژه هنرمندی که با موسیقی سروکار داشته باشد، اگر ازدواج کند، ازدواج دوم وی خواهد بود. چون هنرمند قبلابا هنرش ازدواج کرده است. ولی اگر خواست ازدواجی کند، دیگر این ازدواج دوم وی است. ولی من می خواهم بگویم خوشبختانه یا متاسفانه هنوز تاهل اختیار نکردم. دلیل اصلی آن، این است که مادرم احتیاج به یک همراه دارد. چون مادرم کسی است که مشوق آواز من است و وجود مادرم مانع از نشستن من بر سر سفره عقد بوده است. 
    
    
    من فکر می کنم مادر شما خیلی علاقه مند است که نوه خود را ببیند!
    بله! ولی دیگر برادران من این کار را کردند!
    
    
    چندتا برادر داری!
    سه برادر دارم و دو خواهر. یکی از خواهران از همه ما بزرگتر هستند. 
    
    
    اینطور که همه می دانند یک هنرمند یک قلب خیلی رئوفی و احساسی دارد. آیا تا به حال نشده که دلت برای عشقی بلرزد!
    خیلی سوال قشنگی کردی. پر واضح است که بله. من فکر می کنم اگر نلرزد آن دل، دل نیست. آن صدایی که از اعماق وجود آدم سرچشمه گرفته، سرچشمه اش عشق است و آن هم عشق مجازی است. تا آن نباشد، آن عشق ازلی و آن عشق عرفانی وجود نخواهد داشت. مسلم است که قلب من خیلی لرزیده است. یکبار پیش دکتری رفتم که دکتر به من گفت که چرا آنقدر عاشق می شوی!
    
    
    با توجه به اینکه جدیدا کم کار شدی، می خواهم بگویم محمودی جان ما به این اجتماع مدیونیم. مبادا روزی از کار هنری دست بشویی و قهر کنی. هنرت خیلی ارزنده است، مبادا به هیچ بگیری! مردم از تو انتظار دارند. 
    علی جان من همین جا به مردم قول می دهم که در آینده برخلاف گذشته بیشتر کار کنم. چون واقعا ما به این اجتماع مدیونیم. 

     علی نگهدارت باشد محمودی جان
    علی و جدم رسول الله نگه دار همه شما عزیزان باشد.

روزنامه اعتماد ملی > 31/1/88

 

برچسب‌ها: مصاحبه

برنامه های خصوصی

برنامه های خصوصی هنرمندان


اواز: محمود محمودی خوانساری


با همکاری هنرمندان: حبیب الله بدیعی/فرهنگ شریف/جهانگیر ملک


دستگاه: همایون

 

 اشعار: ابوالحسن ورزی




دریافت برنامه



 

مطلع غزل اواز:


 

ز حال هرکه می پرسم در این عالم غمی دارد

غم عشق ارزومندم که شیرین عالمی دارد


زساز دهر غیر از بی نوایی نغمه ای ناید

نوای عشق را نازم که خوش زیر وبمی دارد

 

 

 

 

 

یک روز در آغوش تو آرام گرفتم

 

یک عمر قرار از دل ناکام گرفتم


 

افسوس که چون لاله پر از خون جگر بود

 

جامی که ز دست تو گل اندام گرفتم


 

از ساده دلی مشق وفاداری من شد

 

درسی که ز بدعهدی ایام گرفتم


 

امشب ز لبان هوس آلود تو ریزد

 

هر بوسه که من از تو به پیغام گرفتم


 

از تیر حوادث به پناه تو پریدم

 

روزی که مکان بر لب این بام گرفتم


 

دور از تو در و دشت پر از نعره من بود

 

چون سیل بدریای تو آرام گرفتم


 

رسوا تر از آن کردمت ای دیده که بودی

 

داد دل خود را ز تو بدنام  گرفتم

 


برگ سبز

به یاد پیر کمانچه نواز


 برگ سبز برنامه شماره 252


اواز: محمود محمودی خوانساری

با همکاری هنرمندان: علی اصغر بهاری/احمد عبادی/رضا ورزنده

اهنگ در مایه اصفهان

اشعار: رودکی /رفیق اصفهانی/روحی همدانی/رفیق کاشانی 

گوینده: روشنک

 

روشنک: شعر رودکی

 

زمانه پندی ازادوار داد مرا

زمانه را چو نکو بنگری همه پند است

دو روز نیک کسان گفت غم مخور زنهار

بساکسا که به روز تو ارزومند است

 

روشنک: شعر رفیق اصفهانی

 

دیدن ان سرو نازم ارزوست

دیده ان بسیار وبازم ارزوست

قد او را گفته ام عمر دراز

از خدا عمر درازم ارزوست

 

روشنک: شعر روحی همدانی

 

به روی او نگرستن زمن نمی اید

من این دو دیده برای گریستن دارم

 

روشنک : شعر رفیق کاشانی

 

دوستان در بوستان چون عزم گلچیدن کنید

اول از یاران دور افتاده یاد من کنید

 

روشنک: شعر رفیق کاشانی

 

من واز نو غم یار کهن ویاری او

که هنوز از همه بیش است وفاداری او

کرده بسیار ستم لیک نکرده است

چنان که بود یاری او کم ز ستمکاری اواز



 

اواز محمود محمودی خوانساری شعر شیخ اجل سعدی

 

ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی

جهان وهر چه در او هست صورتند وتو جانی

به پای خویشتن ایند عاشقان به کمندت

که هر که را تو بگیری از خویشتن برهانی

بر اتش تو نشستیم ودود عشق برامد

تو ساعتی ننشستی که اتش بنشانی

تو را که دیده زخواب خمار باز نباشد

ریاضت من شب  تا سحر نخفته چه دانی

من ای صبا ره رفتن بکوی دوست ندانم

تو می روی بسلامت سلام ما برسانی

 




برچسب‌ها: برگ سبز

یک شاخه گل برنامه شماره 380


اواز: محمود محمودی خوانساری


همنواز اواز: لطف الله مجد


اهنگ: سه گاه


اشعار:غمام همدانی


گوینده: روشنک





مطلع شعر غزل اواز:

 

چراغ خلوت من شعله های اه من است


شب فراق بر این مدعا گواه من است


چه گریه ها که زپی داشت خنده ام گویی


که برق من پی سوزندان گیاه من است


به دیده مردم دانا  ز دامها برهند


خلاف من که به دام افکنم نگاه من است

 

 



پاسداشت

بیست سوم خرداد ماه سالروز تولد نغمه پرداز گلها محمود محمودی خوانساری است.

 

 

تارنگار گلبانگ طلوع این هنرمند فرزانه ویکتا را به همه عاشقان

موسیقی ملی ایران شادباش می گوید.

 

عکس زیر هم پیشکشی است از طرف دوست هنرمند جناب فرزاد فدوی مدیر تارنگارهای داریوش رفیعی وکورس سرهنگ زاده وصمد پیوند به عاشقان محمودی نازنین

 

 

 

 

برچسب‌ها: پاسداشت

یک شاخه گل



یک شاخه گل برنامه شماره 432




اواز: محمود محمودی خوانساری


با همکاری هنرمندان: پرویز یاحقی/فرهنگ شریف/ناصر افتتاح


غزل اواز: شیخ اجل سعدی/شیخ بهایی عاملی


اشعار: مولانا/سعدی


گوینده: روشنک



از هرچه می رود سخن دوست خوشتر است

پیغام اشنا نفس روح پرور است


هرگز وجود حاضر وغایب شنیده ای

من در میان جمع ودلم جای دیگرست


ابنای روزگار به صحرا روند وباغ

صحرا وباغ زنده دلان کوی دلبرست


کاش ان بخشم رفته ی  ما اشتی کنان

باز امدی که دیده مشتاق بر درست


ساقیا بده جامی زان شراب روحانی


تا دمی بیاسایم وین حجاب جسمانی


دین ودل به یک دیدن باختیم وخرسندیم

درقمار عشق ای دل کی بود پشیمانی


گیسوی پریشانش دیدم به دل گفتم

این همه پریشانی بر سر پریشانی


برچسب‌ها: یک شاخه گل

برگ سبز

برگ سبز برنامه شماره 172


اواز: محمود محمودی خوانساری


با همکاری هنرمندان:حسن کسایی/جلیل شهناز


اشعار:عطار/مولانا/سعدی


اهنگ: بیات زند


گوینده: روشنک



دریافت برنامه در ادامه مطلب




 

برچسب‌ها: برگ سبز
ادامه مطلب

گلهای رنگارنگ


گلهای رنگارنگ برنامه شماره 560


اواز: محمود محمودی خوانساری


ترانه: مهستی


اهنگساز: همایون خرم


ترانه سرا: تورج نگهبان


با همکاری هنرمندان: همایون خرم/جلیل شهناز/امیر ناصر افتتاح


غزل اواز: حضرت حافظ


تنظیم برای ارکستر: همایون خرم


گوینده: فیروزه امیر معز 


دریافت برنامه در ادامه مطلب

برچسب‌ها: گلهای رنگارنگ
ادامه مطلب

برگ سبز


برگ سبز برنامه شماره 146


اواز: محمود محمودی خوانساری


با همکاری هنرمندان: حسن کسایی/فرهنگ شریف


اشعار:عطار/جهان/پروین دولت ابادی/حافظ/عراقی


اهنگ: بیات زند


گوینده: روشنک



منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است

گرم ترانه چنگ صبوح نیست چه باک

نوای من به سحر آه عذرخواه من است

ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالله

گدای خاک در دوست پادشاه من است

غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماست

جز این خیال ندارم خدا گواه من است

مگر به تیغ اجل خیمه برکنم ور نی

رمیدن از در دولت نه رسم و راه من است

از آن زمان که بر این آستان نهادم روی

فراز مسند خورشید تکیه گاه من است

گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ

تو در طریق ادب باش و گو گناه من است

 


یک شاخه گل


یک شاخه گل برنامه شماره 432


اواز: محمود محمودی خوانساری


با همکاری هنرمندان: پرویز یاحقی/فرهنگ شریف/ناصر افتتاح


غزل اواز: شیخ اجل سعدی/شیخ بهایی عاملی


اشعار: مولانا/سعدی


گوینده: روشنک



از هرچه می رود سخن دوست خوشتر است

پیغام اشنا نفس روح پرور است


هرگز وجود حاضر وغایب شنیده ای

من در میان جمع ودلم جای دیگرست


ابنای روزگار به صحرا روند وباغ

صحرا وباغ زنده دلان کوی دلبرست


کاش ان بخشم رفته ی  ما اشتی کنان

باز امدی که دیده مشتاق بر درست




ساقیا بده جامی زان شراب روحانی

تا دمی بیاسایم وین حجاب جسمانی


دین ودل به یک دیدن باختیم وخرسندیم

درقمار عشق ای دل کی بود پشیمانی


گیسوی پریشانش دیدم به دل گفتم

این همه پریشانی بر سر پریشانی

گلهای رنگارنگ


گلهای رنگارنگ برنامه شماره 291


اواز: محمود محمودی خوانساری


تصنیف: مرضیه


اهنگ وتصنیف: غلی اکبر شیدا


اشعار: عراقی



به اهتمام: جواد معروفی


 گوینده: روشنک



چشم بی سرمه سیاهش نگرید
روی ناشسته چو ماهش نگرید
گفتم که غمخوارم شوی درروز جدایی
شمع شب تارم شوی ترسم که نیایی
نه دلم بردی تو
نه غمم خوردی تو
دلم آزردی خدا خدا

نادیدن رویت می کُشدم
آن سنبل مویت می کِشدم


مطلع شعر غزل اواز: عماد خراسانی



ماییم   و  دلی   پر   خون   از  جور  پری رویی

دیوانه     زنجیری     ،  آشفته    گیسویی

 

آورده  جهان   از   نو   ،  شیرین   و  فرهادی         

دل برده و دین از من بی مهری  و  مهرویی

 

گلزار  امیدم  سوخت  از برق  سیه چشمی         

در دشت  جنونم  برد ، خال  و  خط آهویی


صبری که مرا حاصل از  گوشه  نشینی  شد         

بر   باد   بداد   آن   مه   با   گوشه  ابرویی


هر  دم  که  خزان  خواهد   تاراج   کند  عمرم         

آن  شاخ  گل  رعنا  مستم  کند  از  بویی


هر دم که در این  زندان داند به لبم جان است         

بر  باغ  گشاید  باز  یک  روزنه  از  سویی


بسیار  جفا  کردم  بر   خویش   و  خطا  کردم         

دانستم و دل بستم بر همچو تو بد خویی


ای  سرو  بلند  من  دور  از تو پر از خون است         

چون  لاله  اگر  دارم  جامّی  و  لب  جویی


سحر  سخنم  بگرفت  صد   کشور   دل  لیکن         

افسوس  که  در  نگرفت  با  نرگس جادویی


تنها  به  چمن  خیزید  یاران  که  عماد  امسال         

شد  سایه  دیواری  شد  خاک   سر  کویی ...


برگ سبز


برگ سبز برنامه شماره 262


اواز: محمود محمودی خوانساری


با همکاری هنرمندان: جلیل شهناز/حبیب الله بدیعی


غزل اواز: سخای لاری


اهنگ: ابوعطا


اشعار : سلمان ساوجی


گوینده: روشنک






در شب هجر تو شرمنده ی احسانم کرد

دیده از بس گهر اشک به دامانم کرد


سرگذشت غم هجران تو گفتم با شمع

آنقدر سوخت که از گفته پشیمانم کرد


شمّه ای از گل روی تو به بلبل گفتم

آن تُنُک حوصله رسوای گلستانم کرد


زلف او بود سخا حاصل سرمایه ی عمر

شانه آخر ز کفم برد و پریشانم کرد


1 2 3 4 5 ... 12 >>